Toen ik voor het eerst de kronkelende weg naar Mestia reed, met aan weerszijden steeds hogere bergen en diepe valleien, wist ik dat dit geen doorsnee bestemming zou worden. De regio ligt hoog in de Grote Kaukasus en staat bekend om haar iconische middeleeuwse verdedigingstorens, die overal uit het landschap oprijzen alsof ze hier al eeuwenlang de wacht houden. Svaneti voelt ruig, afgelegen en puur. De lucht is helder, de stilte bijna tastbaar en het tempo ligt hier automatisch lager. Dit is geen plek waar je even snel doorheen reist; Svaneti dwingt je om te blijven, te kijken en te luisteren.
Svaneti in Georgië: een andere wereld
Wat mij het meest raakte tijdens mijn verblijf in Svaneti was de combinatie van overweldigende natuur en warme gastvrijheid. Overdag liep ik wandelingen door groene bergweides met uitzicht op besneeuwde toppen zoals Mount Ushba en Tetnuldi, terwijl koeien en paarden rustig langs het pad graasden. In de dorpen lijkt de tijd stil te hebben gestaan, maar achter de zware houten deuren schuilt een verrassend comfortabele en gastvrije wereld. In Mestia verbleef ik in een kleinschalige B&B waar de eigenaar elke ochtend zelfgebakken brood, honing en sterke Georgische koffie op tafel zette, terwijl hij vertelde over de winters die hier soms maandenlang alles afsluiten van de buitenwereld. Een andere nacht sliep ik iets buiten het centrum, bij een familie die hun stenen huis had omgebouwd tot een sfeervolle B&B met uitzicht op de torens; ’s avonds at ik mee aan tafel en kreeg ik zelfgemaakte khachapuri en stoofgerechten voorgeschoteld, vergezeld door verhalen die minstens zo indrukwekkend waren als het landschap.
Overnachten: mijn ervaringen met lokale B&B’s
Ook in Ushguli, een van de hoogstgelegen permanent bewoonde dorpen van Europa, vond ik een bijzondere plek om te overnachten. De B&B waar ik verbleef was eenvoudig maar sfeervol, met houten balken, dikke dekens en ramen die uitkeken op eeuwenoude torens en de gletsjers daarachter. Wat deze plek speciaal maakte, was niet de luxe, maar het gevoel dat je echt onderdeel werd van het dorp. ’s Avonds zat ik bij het haardvuur terwijl de eigenaar uitlegde hoe Svanetiërs hun tradities al generaties lang beschermen. Svaneti is geen bestemming die je bezoekt voor snelle highlights; het is een plek die je langzaam in je opneemt. Juist door te slapen bij lokale B&B’s, waar comfort hand in hand gaat met oprechte gastvrijheid, ervaar je deze regio op zijn mooist. Toen ik vertrok, wist ik één ding zeker: Svaneti is niet zomaar een reisbestemming, het is een ervaring die nog lang blijft hangen.